|
|
 Wie een compositie van Theo den Boon ziet, weet dat er geen vastomlijnd
plan aan ten grondslag ligt. Deze schilderijen kunnen de schilder nooit
helder voor de geest hebben gestaan. Het is als met de dichter die
blanco op een maagdelijk vel papier staart en de zinnen laat opwellen.
Deze doeken moeten ontstaan tijdens het werken. En dan maar hopen op
goddelijke inspiratie, de innerlijke vonk, noem het desnoods hemelse
genade. Eén ding is duidelijk: de intuïtie werkt bij deze schilder.
Nou kun je wel geheel volgens ingevingen werken maar dan ontstaat
ongeveer wat de surrealist Andre Breton bedoelde met het "automatisch
schrift". Je drukt je uit via een integer automatisme. Een
uitdrukkingswijze waarbij de rede wordt uitgeschakeld en er dus geen
enkele esthetische of morele vooringenomenheid is. Een handschrift dat
verrassend spontaan oogt maar gebalanceerd is in tint en vorm. En juist
het afwegen van een compositie is nodig, wil je tot zulke oogstrelende
schilderijen komen als Den Boon maakt. Het vergt tijdens het schilderen
een constant wegen en overwegen. Hou de energie in toom maar durf op het
juiste moment toe te slaan. De in 1941 in Gouda geboren Theo den Boon
heeft vanaf 1968 elk jaar wel enkele tentoonstellingen door heel
Nederland gehad. Ook exposities in Frankrijk, Duitsland, België en op
Amerikaanse beurzen was zijn werk te bewonderen. Hij is zeer productief,
heeft naast zijn vrije werk ook opdrachten voor scholen en bedrijven
uitgevoerd en is zeer begaan met zijn werk: hij lijst ook alles zelf in.
BLOKKEN
De stevige, pasteuze werken, geven Den Boons gedrevenheid weer. Grote
blokken verf doorspekt hij met kleurige toetsen. Met de achterkant van
penseel en paletmes zijn tekens en lijnen uit de verf geschraapt. Hier
en daar duiken wat potloodnotities of verfspikkels op. Zijn grote kracht
is zijn zicht op de kleur en de durf de kleur te gebruiken. De ene keer
bouwt hij een abstract landschap van blauw, een lappendeken heerlijk
harmonieert, dan weer is de hoofdtoon oranjerood. Zoals "Indian Summer"
al aangeeft, een titel die hij vaker gebruikt, is hij verzot op de
inspiratie die de natuur hem inblaast. Hij borstelt en veegt in een
rustig ritme: wel gedurfd maar minder heftig dan bijvoorbeeld de
onstuimige Van Bohemen. Hij is op zijn best als hij de tinten laat
overvloeien om dan in rood tot bruin de aardkracht samen te bundelen of
in kobalt tot grijs de nachtschemer te onthullen. Op een doek met
terracotta en zachte okers zie ik in een Noord-Afrikaans dorp de transen
op lemen torens dansen. De blauwe gewaden van Touaregs steken onder een
tentzijl uit… Verhalen verzinnen bij een abstract schilderij: wie de
schilderijen van Theo den Boon in zicht durft op te nemen, zal er niet
aan ontkomen.
Rob Bouber
Noordhollands Dagblad - december 2003
Overige informatie over Theo den Boon:
|
|
